16 ژوئن 2023 - یک مطالعه ی جدید نشان داده است که داروهای خط اول ضد دیابت فعلی، شامل مهارکننده‌های SGLT2 یا متفورمین، احتمال بقای افراد مبتلا به دیابت را در مقایسه با سایر داروهای ضد دیابت افزایش می‌دهند. تنها افرادی که از مهارکننده‌های SGLT2 استفاده می‌کردند، نسبت به افراد بدون دیابت نوع 2، بقای بیشتری را تجربه کردند.

این یافته‌ها استفاده از ترکیبات ضد دیابتی خاص را به عنوان یک استراتژی پیشگیرانه برای افزایش طول عمر، نه تنها در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2، بلکه در افراد میانسال تا مسن که به دیابت نوع 2 مبتلا نیستند، پیشنهاد می‌کند. این مطالعه در medRxiv.com به‌عنوان پیش‌چاپ منتشر شد و هنوز توسط داوران مورد بررسی قرار نگرفته است.

الیزا آرالدی و همکارانش از موسسه فناوری فدرال سوئیس (ETH) در زوریخ، گفتند: درمان با متفورمین به طور قابل توجهی با کاهش مرگ و میر در بیماران دیابت نوع 2 در مقایسه با درمان با سایر گروه های داروهای ضد دیابت مرتبط بود. با این حال، متفورمین نتوانست نرخ بقای مشابهی را در افراد بدون دیابت ایجاد کند.

درمان با مهارکننده هایSGLT2 (کوترانسپورتر سدیم-گلوکز) نیز به طور قابل توجهی با افزایش بقا در مقایسه با سایر داروهای کاهش دهنده گلوکز همراه بود. بقای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که تحت درمان باSGLT2i  بودند تقریبا معادل با افراد بدون دیابت بود و همچنین این درمان به طور قابل توجهی با مرگ و میر ناشی از سرطان کمتری مرتبط بود.

در یک مطالعه ی آینده ‌نگر مبتنی بر جمعیت، آرالدی و تیمش خطر مرگ و میر مرتبط با تجویز کلاس‌های مختلف داروهای ضد دیابت را بررسی کردند.

آنها 410389 نفر از 502536 شرکت کننده از بیوبانک بریتانیارا که داده های کمکی، نسخه ها و سوابق بالینی آنها در دسترس بود، بررسی کردند. 43810 مورد ابتلا به دیابت نوع 2 تشخیص داده شد. یک الگوریتم NNCM[1]، برای تطبیق گروه‌های مصرف‌ کنندگان کلاس های دارویی ضد دیابت با گروه‌های کنترل با حداقل تفاوت افراد مبتلا به دیابت نوع 2 یا بدون دیابت نوع 2، اعمال شد.پیامدهای اولیه این مطالعه مرگ و میر به همه علل، و علل خاص بود.

نویسندگان یافته های زیر را گزارش کردند:

· طی یک میانگین 12.2 سال پیگیری، 3.3 درصد از افراد فوت کردند.

· پس از اعمال NNCM، احتمال بقای شرکت‌ کنندگان مبتلا به دیابت تحت درمان با متفورمین (نسبت خطر متوسط 0.39) یاSGLT2I (نسبت خطر متوسط 0.58)، در مقایسه با افراد همسان مبتلا به دیابت نوع 2 که تحت درمان با سایر داروها بودند، بیشتر بود.

· در مقایسه با افراد همسان بدون دیابت نوع 2، احتمال بقای افراد مبتلا بهدیابت نوع 2تنها در صورت تجویزSGLT2I ، افزایش داشت (نسبت خطر متوسط 0.31).

· تجزیه و تحلیل مبتنی برNNCM از افراد همسان مبتلا به دیابت نوع 2 تحت درمان باSGLT2I  و متفورمین در مقابل متفورمین به تنهایی افزایش بقا را در حضورSGLT2I نشان داد (نسبت خطر متوسط 0.29)، همچنین در مقایسه با افراد مشابه که به دیابت نوع 2 مبتلا نبودند(نسبت خطر متوسط 0.05).

· تجزیه و تحلیل تمام داروهای ضد دیابت دیگر نشان داد که این داروها یا با کاهش طول عمر مرتبط بودند (انسولین، تیازولیدین دیون ها، و سولفونیل اوره ها) یا هیچ اثری نداشتند(مهارکننده های DPP4 و آگونیست های گیرنده GLP1).

نویسندگان نتیجه گیری کردند که بقای بیماران تحت درمان با متفورمین و SGLT2i در مقایسه باافرادی که به دیابت نوع 2 مبتلا نبودند، و بقای بیماران تحت درمان با متفورمین به تنهایی در مقایسهباافرادی که به دیابت نوع 2 مبتلا نبودند، بطور قابل توجهی بالاتر بود.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/sglt2-inhibitors-metformin-tied-to-prolonged-survival-in-type-2-diabetes-compared-to-other-drugs-112874